Ducati Anniversario 1926 – 2016

Μια πολύ ιδιαίτερη χρονιά, το 2016, κλείνει σε μερικές ώρες το δικό της κεφάλαιο στο βιβλίο των ετών, έχοντας στις παραγράφους της πολλά σημαντικά, ευχάριστα και μη, αλλά σίγουρα μοναδικά γεγονότα. Μια παράγραφο από αυτές θα μελετήσουμε κι εμείς από την στήλη 2Wheels σήμερα με αναφορά σε τι άλλο? Στην επέτειο των 90 χρόνων από την ίδρυση της Ducati. Μια παράγραφο με πάρα, μα πάρα, πολλές αναφορές σε περασμένα έτη και δεκαετίες. Ένα brand συνυφασμένο με πολλά περισσότερα από αυτά που εμπορεύεται.

Μια ιδιαίτερη σχέση διέπει τον συγγραφέα του αφιερώματος με την μοτοσυκλέτα Ducati. Στα μάτια ενός παιδιού, κάποτε στα μακρινά ’80ies, ένα εργοστάσιο στην Bologna της Ιταλίας, ακροβατώντας επικίνδυνα με την οικονομική καταστροφή, στηριζόμενο στην μόνη του επιλογή, το σπουδαίο R&D και τους καλύτερους μηχανολόγους του κόσμου, τα βάζει με τους μεγάλους της Ανατολής. Έχοντας στην φαρέτρα του τα βέλη της τεχνογνωσίας, της συνεχόμενης εξέλιξης και του πειραματισμού αποφασίζει να βγει μπροστά και να τα βάλει με θεούς και δαίμονες.

Υπάρχει βέβαια και κάτι ακόμα… Κάτι που δεν εξαγοράζεται και δεν (ξε)πουλιέται: Το απαράμιλλο styling και design! Ο συνδετικός κρίκος των αισθήσεων με το πάθος, τα όνειρα και την ψυχή! Παράγοντας των απανταχού Desmoriders, όλα αυτά τα χρόνια. Και μιας και αναφέρθηκα στο πάθος, η σκέψη ταξιδεύει μόνης της στο πεδίο μάχης της μοτοσυκλέτας Ducati, που δεν είναι άλλο από τις πίστες και το αγωνιστικό πνεύμα!

Έτσι λοιπόν, μέσα από την αγωνιστική δράση των πρωταγωνιστών από το Borgo Panigale, θα ταξιδέψουμε στην γραμμή του χρόνου της Ducati, για το δικό μας αφιέρωμα στα 90 χρόνια εξέλιξης!


Το 1926, τα 3 αδέρφια, ο Bruno, ο Adriano και ο Marcello ίδρυσαν την Società Scientifica Radio Brevetti Ducati. Το 1946 η Ducati ξεκίνησε την παραγωγή μοτοσικλετών και μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα απέκτησε αγωνιστική προσωπικότητα χάρη στους εξαιρετικούς κινητήρες της, με το γνωστό πλέον -σε όλο τον κόσμο των 2 τροχών- Δεσμοδρομικό σύστημα βαλβίδων, τον καινοτόμο σχεδιασμό, την τεχνολογία αιχμής και τις φοβερές επιδόσεις στους αγώνες του παγκοσμίου πρωταθλήματος.

cavalieri-ducati

Bruno, Adriano και Marcello Cavalieri Ducati, ιδρυτές της “Società Scientifica Radio Brevetti Ducati”, εν έτη1926.

Με αυτά, τα ίδια χαρακτηριστικά, είναι ποτισμένες και οι μοτοσυκλέτες του σήμερα, περιστοιχισμένες από σημαντικές χρονιές, όπως το 1954 και την άφιξη του μηχανικού Fabio Taglioni (ο πατέρας του Desmo) και, στην ίδια δεκαετία, την νίκη στο Motogiro και στο Grand Prix Εθνών. Το 1972 ήρθε το θρυλικό 200 μίλια της Imola με το δικύλινδρο 750 ενώ το 1978 το ΤΤ στο Isle of Man με τον Mike Hailwood. Ένα ακόμα ορόσημο ήταν και η πρώτη νίκη στο παγκόσμιο πρωτάθλημα Superbike το 1988, προοίμιο για τους 14 τίτλους αναβατών και των 18 τίτλων Κατασκευαστών, τρόπαια που αποτελούν άπιαστο ρεκόρ σε αυτό το έντονα ανταγωνιστικό, αναγνωρισμένου κύρους πρωτάθλημα. Αλλά και το 2003, με την συμμετοχή στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα MotoGP και,  μετά από μόλις τέσσερα χρόνια, το 2007 την κατάκτηση τόσο του τίτλου των Κατασκευαστών και των Αναβάτών, με οδηγό τον Casey Stoner.


Ας ξεκινήσουμε όμως το δικό μας αφιέρωμα από τα μέσα του προηγούμενου αιώνα, για να φτάσουμε σιγά-σιγά στο παρόν.

Τα 50ies, η χρυσή εποχή: Η “Cucciolo”

Οδηγοί: Glauco Zitelli, Ugo Tamarozzi, Mario Recchia, Alberto Farné.

Ήταν σαφές από την αρχή. Οδηγώντας επάνω σ ‘ένα Ducati δεν ήταν απλώς ένα άθλημα. Ήταν ένα παιχνίδι του μυαλού. Και οι πρώτοι, πρωτοπόροι, οδηγοί παθιάστηκαν από κάτι περισσότερο από έναν απλό ενθουσιασμό. Ο ενθουσιασμός έγινε τρόπος ζωής, κι αυτός με τη σειρά του μετατράπηκε σε μύθο! Παρά τις προκλήσεις της πρώιμης μεταπολεμικής περιόδου, η Ιταλία διατήρησε το πάθος για τους αγώνες, αλλά η μόνη -χαμηλού κόστους- δυνατότητα που είχαν οι λάτρεις των αγώνων ήταν ο κόσμος των μικροκινητήρων, micromotor racing. Οι αγώνες, που διεξήχθησαν στις πίστες των δρόμων ήταν εξωφρενικά δημοφιλείς και αναδείκνυαν τις δεξιότητες αλλα και την φαντασία μηχανικών και οδηγών.  Και το Cucciolo ήταν πάντα εκεί! Εν τέλει, οι προσπάθειες των πρώτων αναβάτες της εποχής αυτής οδήγησαν σε μια εντυπωσιακή σειρά από επιτυχίες:

Tο 1948, o Glauco Zitelli κατέκτησε μια σειρά από νίκες, όπως ήταν και το διάσημο Gran Premio Fiera di Milano. Αργότερα, μαζί με τον Ugo Tamarozzi, έφτασε στην κατάκτηση 27 παγκόσμιων ρεκόρ στην κατηγορία των 100 κ.εκ. με ένα Cucciolo, στην Monza το 1951. Το προηγούμενο έτος, ο Tamarozzi είχε κερδίσει μόνος του 12 παγκόσμια ρεκόρ στην κατηγορία των 50 κ.εκ.. Υπήρχαν βέβαια κι άλλοι ακόμα πολλοί, ένθερμοι αναβάτες που είχαν και τις δικές τους ιδέες για το άθλημα της μοτοσικλέτας, όμως με την  έλευση στην Ducati του μηχανικού Fabio Taglioni θα γίνει παράγοντας ζωτικής σημασίας για την εταιρεία. Η ανάπτυξη της Ducati κατά τη διάρκεια της «φάσης Cucciolo» σηματοδοτεί και τα πρώτα βήματα προς την κατεύθυνση ενός αγωνιστικού προσανατολισμού που θα γίνει και η ταυτότητα της εταιρείας!

glauco-zutelli-ugo-tamarozzi

Ο Glauco Zutelli (αριστερά) με τον Ugo Tamarozzi στην Monza κατά την διάρκεια κατάκτησης των 12 παγκόσμιων ρεκόρ στην κατηγορία των 50cc με το Cucciolo!!!

 

franco-farne

Franco Farnè, οδηγώντας την Ducati 125, είχε πρωταγωνιστικό ρόλο την ιστορία της Ducati για σχεδόν 50 χρόνια!!!

 

mario-recchia

Ο Mario Recchia οδηγώντας την Ducati 65. Βρέθηκε στην Ducati σαν εργαζόμενος το 1943, στην ηλικία των 20. Έκανε το αγωνιστικό του ντεμπούτο με μια νίκη το 1947 και ξεχώρισε το 1951 στο Emiliano Championship!

 

Τα 50ies, η Χρυσή Εποχή: Η σειρά μοντέλων “Marianna”

Οδηγοί: Gianni Degli Antoni, Giuliano Maoggi, Leopoldo Tartarini, Mario Carini, Santo Ciceri, Alberto Gandossi, Francesco Villa, Franco Farnè, Mike Hailwood, Bruno Spaggiari, Walter Villa, Luigi Taveri.

Ενώ η Cucciolo άνοιξε το δρόμο στον αγωνιστικό τομέα της Ducati, μια άλλη ριζική αλλαγή έγινε το 1954, με την άφιξη μιας προσωπικότητας που έμελλε να γίνει ένας θρύλος: Ο Αρχιμηχανικός Fabio Taglioni. Ο Taglioni διαθέτει τολμηρό και αντικομφορμιστικό στυλ σχεδιασμού και αμέσως πήρε το βάπτισμα του πυρός στον κόσμο των αγώνων με το πρώτο μοντέλο του, την περίφημη Gran Sport που ονομάστηκε ανεπίσημα Marianna, σαν αναφορά στο Καθολικό Έτος της Παρθένου Μαρίας που είχε ανακηρύξει ο Πάπας για εκείνη τη χρονιά. Αυτό το μονοκύλινδρο των 100cc μοντέλο απέκτησε παγκόσμια φήμη με τη συμμετοχή τους στους αγώνες μεγάλων αποστάσεων πόλεων υπεραστικές αγώνες δρόμου, «Gran Fondo«.

Η αφοσίωση του τον βοήθησε να κερδίσει αμέτρητες νίκες και όχι μόνο στους αγώνες αντοχής. Κατά τη διάρκεια των επόμενων ετών κέρδισε περισσότερες νίκες και ρεκόρ σε πίστες σε όλο τον κόσμο χρησιμοποιώντας κινητήρες που προέρχονταν από το μοντέλο Marianna. Όπως και το 1956, με ένα μοντέλο 100 κ.εκ. εξοπλισμένο με αλουμινένιο φέρινγκ έσπασε 44 φορές τα ρεκόρ στο δακτύλιο ταχύτητας, στον αγώνα της Monza, με αναβάτες τους Santo Ciceri και Mario Carini.

Το 1956, άλλη μια έκδοση, διπλού εκκεντροφόρου, σχεδιάστηκε για αγώνες ταχύτητας, επίσης προερχόμενη από το Marianna και στις 15 Ιουλίου του ίδιου έτους, η τριπλού εκκεντροφόρου 125 Desmo, με αναβάτη τον Gianni Degli Antoni, έκανε το νικηφόρο ντεμπούτο της.

Η εποχή των αγώνων αντοχής φτάνει στο τέλος της στα τέλη της δεκαετίας του 1950, τόσο λόγω του υψηλού βαθμού κινδύνου, στον οποίο οι αναβάτες και το κοινό είναι εκτεθειμένοι καθώς και της γενικής κρίσης στο χώρο της μοτοσικλέτας, η οποία οδήγησε όλα τα μεγάλα ιταλικά εργοστάσια να αποχωρήσουν από τα Grand Prix Μοτοσικλέτας. Η Ducati αποσύρθηκε και αυτή επίσης, μαζί με υπερ-γρήγορα μοντέλα Desmo αφού όμως είχε μια κορυφαία στιγμή στην Monza, στο Gran Prix του 1958, όπου κατέλαβε τις 5 πρώτες θέσεις.

Η απόσυρση αυτή έβαλε τέλος και σε μια σειρά από ενδιαφέρουσες τεχνολογικές εξελίξεις εκείνης της εποχής  όπως ήταν το δικύλινδρο DOHC μοντέλο 175 κ.εκ. με αναβάτη τον Leopoldo Tartarini στο τελευταίο Motogiro του 1957 και το δικύλινδρο μοντέλο Desmo 125 κ.εκ.  με τον Francesco Villa.

gianni-degli-antoni

Ο Gianni Degli Antoni οδήγησε τη Marianna στο ντεμπούτο του στον Giro d’Italia του 1955 καθώς και το 125cc της επόμενης χρονιάς, απο το οποίο προήρθε το δεσμοδρομικό μοντέλο 3 εκκεντροφόρων.

 

mario-carini

Το 1956, ο Mario Carini με ένα 100cc στην Monza.

 

Τα 60ies: Η εποχή της λογικής

Οδηγοί: Sergio Baroncini, Augusto Brettoni, Bruno Spaggiari, Mike Hailwood, John Surtees, Franco Farnè, Eugenio Lazzarini.

Για την Ducati, η απόσυρση από τους αγώνες σηματοδότησε την έναρξη της «Εποχή της Λογικής» και η εταιρεία, η οποία είχε πλέον γίνει κρατική, άρχισε να ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με το σχεδιασμό μοτοσυκλετών μαζικής παραγωγής, ενώ παράλληλα το αγωνιστικό τμήμα συνέχιζε να αναπτύσσει ειδικά μοντέλα Ducati για ιδιώτες αναβάτες οι οποίοι ήταν πρόθυμοι να πληρώσουν αδρά για αυτά. Αυτά αποτελούνταν κυρίως από 175cc και 125cc μονοκύλινδρα μοντέλα για την κατηγορία Junior και αγώνες ανάβασης καθώς και ιδιαίτερα καλά σχεδιασμένα 125cc και 250cc μοντέλα για το Εθνικό Πρωτάθλημα Ανδρών.

Αλλά υπήρχαν και άλλες σημαντικές εξελίξεις, συμπεριλαμβανομένης της δικύλινδρης 250 κ.εκ., που προέρχεται από το προηγούμενο μοντέλο 175 κ.εκ. σχεδιασμένο για αγώνες αντοχής, το οποίο χτίστηκε για έναν εξαιρετικό ιδιωτική αναβάτη: τον τεράστιο Mike Hailwood. Ο κινητήρας αυτού του μοντέλου , ο οποίος επίσης παρήχθη σε έκδοση 350 κ.εκ., μπήκε σε πλαίσιο Reynolds και χρησιμοποιήθηκε από τον John Surtees.

Οι εμπνεύσεις του Taglioni ήταν δύσκολο να τιθασευτούν, σε σημείο που το 1965 ο ίδιος σχεδίασε μόνος του μια νέα  αγωνιστική μοτοσυκλέτα 125 κ.εκ., χωρίς την δεσμοδρομικού χρονισμού σύστημα βαλβίδων αλλά με ένα εν σειρά τετρακύλινδρο κινητήρα, αρχικά με δύο, και αργότερα με τέσσερις βαλβίδες ανά κύλινδρο. Οι δοκιμές διεξήχθησαν από τον Franco Farne’, αλλά η ανάπτυξή του στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε και ποτέ δεν συμμετείχε σε οποιαδήποτε αγώνα.

Όσον αφορά τους ιδιώτες αναβάτες στην Ιταλία, που κατά κύριο λόγο διαγωνίζονταν σε αγώνες εντός των εθνικών συνόρων, όπως στον αγώνα Temporada Romagnola, που αποτελούσαν την δοκιμαστική σεζόν εν όψει του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος.
Με αυτόν τον τρόπο, το αγωνιστικό πνεύμα της Ducati επιβίωσε με αναβάτες όπως ο Bruno Spaggiari με την μονοκύλινδρη 250cc, που το 1968 έδωσε φοβερές μάχες με την δίχρονη Yamaha του Phil Read κατά τη διάρκεια  του Temporada Romagnola στην Imola.

mike-hailwood

O Mike Hailwood επάνω στην δικύλινδρη 250cc Desmo, ειδικά σχεδιασμένη γι αυτόν από την Ducati!

 

sergio-baroncini

O Sergio Baroncini στην Ducati 450cc!

 

Τα 70ies: Η αναγέννηση

Οδηγοί: Bruno Spaggiari, Paul Smart, Mike Hailwood, Phil Read, Ermanno Giuliano, Gilberto Parlotti, Mario Ricci, Franco Uncini, Virginio Ferrari

Η αναγέννηση της Ducati συμπίπτει με την ανάπτυξη των δικύλινδρων κινητήρων που ο Taglioni άρχισε να σχεδιάζει στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Ο πρώτος κινητήρας θα κάνει το ντεμπούτο του στην κατηγορία των 500 κ.εκ των GP, η οποία έδειξε πολλά υποσχόμενη το 1971, στο ιταλικό Grand Prix μοτοσικλέτας. Ένα δεύτερο μοντέλο με διάταξη L-twin, η 750 GT, παρουσιάστηκε την ίδια χρονιά και η αγωνιστική έκδοση του κατέληξε να είναι ο σημαντικότερος αντίπαλος της ιαπωνικής υπεροχής στους αγώνες για μοτοσυκλέτες παραγωγής.

Απόδειξη των προηγουμένων το διάσημο 200 Miglia di Imola, το 1972, όπου η Ducati εισήγαγε ένα μοντέλο 750 κ.εκ., ειδικά διαμορφωμένο για την περίσταση: Την 750 Imola Desmo. Με τον Paul Smart και Bruno Spaggiari να βρίσκονται τελικά στο πρώτο και στο δεύτερο σκαλί του βάθρου, ήταν μια αξέχαστη νίκη που θα χρησιμεύσει ως εφαλτήριο για την επίσημη επιστροφή της Ducati στην αρένα των διεθνών αγώνων.

Άλλη μια δημοφιλής κατηγορία αγώνων της εποχής ήταν αυτή των αγώνων αντοχής, με πιο διάσημα το 24 Horas στο Montjuich στη Βαρκελώνη και το Bol d’Or στη Γαλλία. Αυτοί οι αγώνες χαρακτηρίστηκαν από την 900 SS Desmo, η οποία είχε δοθεί σε ιδιωτικές ομάδες αλλά οι κινητήρες, τα πλαίσια και πολλά ειδικά εξαρτήματα να προέρχονται άμεσα από την Ducati. Η συμμετοχή της Ducati στο Bol d’Or οργανώθηκε από τον Bruno Spaggiari, ο οποίος αγωνίστηκε επίσης σε όλους τους αγώνες, μαζί με τον πολυσυζητημένο Αμερικανό αναβάτη:Freddie Spencer, ο οποίος βρέθηκε στο τρίτο σκαλί του βάθρου το 1978 στον αγώνα 100 μιλίων της Daytona.

Ένα ακόμα αξέχαστο αγωνιστικό συμβάν που εμπλέκεται ο Mike Hailwood, ο οποίος είχε αποσυρθεί από την αγωνιστική δράση το 1974 μετά από ένα φοβερό ατύχημα στη Formula 1, ήταν η απόφασή του το 1977 να τρέξει για την Ducati στο Isle of man της επόμενης χρονιάς, σε αγώνα που προσμετρούσε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα TT1.

Αυτό που ξεκίνησε σχεδόν ως αστείο σύντομα έγινε μια σοβαρή προσπάθεια να συμβεί το αδύνατο: να νικήσει τον Phil Read με την τετρακύλινρη Honda, η οποία ήταν ειδικά διαμορφωμένη για να κερδίσει αυτόν τον αγώνα. Στις 2 Ιουνίου λοιπόν, οδηγώντας μία δικύλινδρη 900SS, ο Hailwood συγκλόνισε τον κόσμο κυριαρχώντας στην κούρσα, με μια νίκη που εξακολουθεί να παραμένει ως μια από τις πιο συναρπαστικές στιγμές του Πρωταθλήματος μέχρι σήμερα.

500gp_1971

Ducati 500 GP του 1971. H πρώτη L-twin!!!

 

franco-uncini

O Franco Uncini με την 750cc Ducati Desmo!

 

Τα 80ies: H Pantah, η αρχή των σύγχρονων Ducati

Οδηγοί: Massimo Broccoli, Vanes Francini, Walter Cussigh, Tony Rutter, Stefano Caracchi, Davide Tardozzi, Marco Lucchinelli, Virginio Ferrrari, Walter Villa.

Ενώ τα 200 Miglia di Imola ήταν η αιτία που προκάλεσε την έκρηξη του Isle of Man, από την έκρηξη αυτή προκλήθηκε ένας σεισμός. Αυτός ο σεισμός ονομαζόταν Pantah: το μοντέλο που σηματοδότησε την μετάβαση στους κινητήρες με ιμάντα χρονισμού, μια λύση που χρησιμοποιείται σε όλο το φάσμα παραγωγής της Ducati σήμερα. Η Pantah 500SL, η οποία παρήχθη για για πρώτη φορά το 1979, κέρδισε έναν σημαντικό αριθμό νικών στην Ευρώπη και την Αμερική έως το τέλος του 1981.

Στην πραγματικότητα, αυτό ήταν το έτος κατά το οποίο ένα μοντέλο που προέρχεται από τη Pantah, η ΤΤ 600, παρασκευάστηκε ειδικά για να συμμετάσχει στο παγκόσμιο πρωτάθλημα, το οποίο κέρδισε το 1981 με τον Βρετανό αναβάτη Tony Rutter, ο οποίος επανέλαβε το κατόρθωμα αυτό 3 φορές με το επόμενο μοντέλο, την TT2. Η αρχική ΤΤ ήταν ακόμη διαθέσιμη για ιδιώτες αναβάτες αλλά η Ducati τους προμήθευε ένα πλήρες εργοστασιακό κιτ για την μετατροπή του μοντέλου παραγωγής σε μια αυθεντική αγωνιστική μοτοσυκλέτα.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι σε αυτά τα χρόνια ο σύνδεσμος της Ducati με τον κόσμο των αγώνων στηριζόταν στο εργαστήριο της NCR (στηριζόμενο στους Franco  Farne’, Mario Recchia, Giorgio Nepoti και Rino Caracci). Όλα αυτά άλλαξαν όταν το κράτος πούλησε την εταιρεία στους αδελφούς Castiglioni, το 1985. Οι νέοι ιδιοκτήτες διαβεβαίωσαν ότι ο φυσικός στόχος της Ducati ήταν να ανέβει στο πάνθεον των αγώνων και άλλαξαν ακόμα και το τεχνικό προσωπικό: ο Taglioni παρέμεινε ως σύμβουλος, αλλά οι ευθύνες της διεύθυνσης πέρασαν σε έναν άλλο μηχανικό, τον Massimo Bordi.

Σε εκείνο το σημείο όλα τα κομμάτια μπήκαν στη θέση για τη δεύτερη φάση, την Αναγέννηση της εταιρίας: το πεπρωμένο καλούσε, και η Ducati έπρεπε να απαντήσει στην κλήση. Η ΤΤ 600 ήταν που ακολουθείται από επιπλέον μοντέλα για το δρόμο και τη πίστα: οι TT2, 750 F1, F3, Montjuich, και, τέλος, τα πρωτότυπα με το αερόψυκτο, δεσμοδρομικό κινητήρα  δύο βαλβίδων 750 κ.εκ. , η οποία κέρδισε  Daytona BOT του 1986 με Marco Lucchinelli. Ήταν η αρχή μιας νέα εποχής!

Τα 90ies: Η απόλυτη κυριαρχία στα Superbikes

Οδηγοί: Raymond Roche, Doug Polen, Giancarlo Falappa, Carl Fogarty, Troy Corser.

Το έτος 1988 σηματοδότησε την αυγή της νέας εποχής Superbike, το πρωτάθλημα στο οποίο η Ducati θα συμμετείχε σε αγώνες με μοτοσυκλέτες με στενή συγγένεια με εκείνες ευρείας παραγωγής. Αυτοί ξεκίνησαν με την γνωστή σε όλους 748 IE, με υγρόψυκτο τετραβάλβιδο κινητήρα που έκανε το ντεμπούτο της στο Bol D’Or του 1986. Αυτό το μοντέλο τροποποιήθηκε αργότερα, με τον κυβισμό να φτάνει στα 851cc. Στηριζόμενη σε αυτό το πρωτότυπο η Ducati θα ξεκινήσει την πορεία της στο νέο κόσμο των Superbikes.

Η αρχή ήταν πολλά υποσχόμενη και το πρωτάθλημα κατέκτησε για πρώτη φορά το 1990 ο Raymond Roche, με ένα βελτιωμένο -σε πολλά σημεία- μοντέλο, την 888. Η ίδια μοτοσυκλέτα κέρδισε επίσης και τα επόμενα δύο χρόνια με τον Doug Polen και τον Giancarlo Falappa, ώσπου ανέλαβε ο Carl Fogarty το 1993.

Η νέα 916, ένα μοντέλο που θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως ένα σημείο αναφοράς για ολόκληρη την ιστορία της σπορ μοτοσικλέτας και που βρίσκεται πλέον στο μουσείο μοντέρνας τέχνης της Νέας Υόρκης, εισήχθη το 1994 και έκανε το ντεμπούτο της με νίκη στο Πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς, με αναβάτη τον Fogarty. Ο Fogarty κέρδισε και πάλι τον τίτλο στο επόμενο έτος και στην συνέχεια τη σκυτάλη πήρε ο Troy Corser, ο οποίος κέρδισε το 1996 με την μεγαλύτερη πλέον, 996.

Ο Fogarty επέστρεψε στην Ducati το 1998 κερδίζοντας και πάλι τον τίτλο, σε ένα πρωτάθλημα που όλοι θυμούνται ως ένα από τα πιο δύσκολα αλλά και πιο συναρπαστικά στην ιστορία των WSBK. Στην πραγματικότητα, ο Foggy άρχισε το πρωτάθλημα με μια σειρά ατυχιών, συμπεριλαμβανομένης μιας πτώσης στη Γερμανία που τον έκανε να πέσει στο στον πάτο της βαθμολογίας. Κατά την διάρκεια όμως της σεζόν, οδηγώντας εκπληκτικά, έφτασε να βρίσκεται μισό βαθμό μπροστά από τον αναβάτη της Honda, Aaron Slight, στον τελευταίο αγώνα, στην Ιαπωνία. Και αυτή ήταν η στιγμή που ο Carl αψήφησε όλους τους νόμους της φυσικής! Με απίστευτη ταχύτητα εντός των στροφών, κέρδισε τα πιο συναρπαστικό και αξέχαστο πρωτάθλημα! Ο Carl κέρδισε τον τίτλο και το επόμενο έτος ώσπου ο ίδιος, με την άφιξη της νέας χιλιετηρίδας, θα περάσει τη σκυτάλη στο άλλο μύθο της ιστορίας των WSBK, Troy Bayliss.

Troy Corser

Troy Corser κατακτώντας το World Superbike Championship το 1996

CarlFogarty

Ο Βασιλιάς Carl!!!!!!!!!

Giancarlo Falappa

O αγαπημένος όλων Giancarlo Falappa!

Το 1985 η Cagiva αγόρασε την Ducati. Ο ισχυρός, συμπαγής, ελαφρύς και αξιόπιστος κινητήρας του Ducati 750 αμέσως φάνηκε ότι ήταν κατάλληλος για εφαρμογή σε μεγάλες εκτός δρόμου μοτοσυκλέτες, οι οποίες και ήταν αρκετά δημοφιλής εκείνα χρόνια, λόγω της επιτυχίας του θρυλικού Paris-Dakar. Αυτό έδωσε αφορμή για την παραγωγή της άκρως επιτυχημένης Cagiva-Ducati Elefant, σχεδιασμένη αποκλειστικά για τους αφρικάνικους μαραθώνιους.

Από το 1985 έως το 1998, οι Elefant, των οποίων ο κυβισμός του κινητήρα αυξήθηκε από 750cc στα 850cc και αργότερα στα 904 cc, ήταν ο απόλυτους πρωταγωνιστής των αφρικανικών Ράλλυ: Έκαναν το ντεμπούτο τους στα μέσα της δεκαετίας του 1980 στο Ντακάρ με τον Hubert Auriol, κέρδισαν το Ράλι των Φαραώ το 1993 αλλά και το Paris-Dakar το 1990 με τον Edy Orioli στην ομάδα μαζί με τον Ciro De Petri. Αυτή η νίκη επαναλήφθηκε το 1994 με την ιστορική ομάδα των Edy Orioli και Jordi Arcarons.

dakar

Ο Edi Orioli κέρδισε το Paris-Dakar κατα τις χρονιές 1988, 1990,1994 και 1996, οδηγώντας μια Ducati-Cagiva Elefant!!!!!

Τα 2000S: Moto GP, η νέα χιλιετία!

Οδηγοι: Troy Bayliss, Loris Capirossi, Sete Gibernau, Casey Stoner, Valentino Rossi, Nicky Hayden, Andrea Dovizioso, Cal Crutchlow, Andrea Iannone.

Για την Ducati, η μεγάλη αγωνιστική πρόκληση της νέας χιλιετίας ήταν πλέον η συμμετοχή στα MotoGP, το πιο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα δικύκλων όπου οι τιτάνες του κόσμου της μοτοσικλέτας αναμετρούνται εντός (κι εκτός…) πίστας, με μοναδικό στόχο τη νίκη. Το 2001 η Ducati ξεκίνησε την έρευνα επάνω σε ένα νέο L4 κινητήρα. Τον Φεβρουάριο του 2002, το σχέδιο για τον κινητήρα, που ονομάστηκε Desmosedici, ήταν έτοιμο και τον Αύγουστο του ίδιου έτους οι πρώτες δοκιμές με την νέα μοτοσικλέτα πραγματοποιήθηκαν στο Mugello με σκοπό να είναι έτοιμο για το πρωτάθλημα του MotoGP του 2003.

Κατά την έναρξή του, η μοτοσικλέτα εντυπωσίασε αμέσως για το βαθμό ετοιμότητας και ανταγωνιστικότητας της: Ο Loris Capirossi κέρδισε το GP της Καταλανίας και μαζί με τον ομόσταυλό του Troy Bayliss, πήρε άλλα οκτώ πόντιουμ. Η στιγμή της δόξας έφθασε το 2007, όταν η Ducati κέρδισε με αναβάτη τον Casey Stoner το πρώτο της παγκόσμιο πρωτάθλημα για το MotoGP, 33 χρόνια μετά την τελευταία επιτυχία από έναν Ιταλό κατασκευαστή στην κορυφαία κατηγορία.

Η περιπέτεια αυτή συνεχίζεται και σήμερα και η Ducati MotoGP Team είναι έτοιμη να επιτύχει και πάλι τους φιλόδοξους στόχους της με ένα αρκετά ισορροπημένο και φοβερά ανταγωνιστικό δίδυμο του Andrea Dovisiozo και του Jorge Lorenzo.

capirossi

O Loris Capirossi επάνω στην Desmosedici απο το 2003 έως το 2007!

hayden

Nicky Hayden, 2009 – 2013

iannone

Andrea Iannone

valentino-rossi-ducati-gp12-08-sachsenring-2-lluvia

O Valentino Rossi με την GP12

dovi

DESMO DOVI!!!!

stoner

O πρωταθλητης των MotoGP 2007, Casey Stoner!!!

2017 MotoGP, R00, Circuito Ricardo Tormo, Cheste, Valencia, Spain

Jorge Lorenzo με την MotoGP του 2017

Τα 2000S – Supebike, 40 χρόνια επιτυχιών

Οδηγοί: Troy Bayliss, Carlos Checa, Michel Fabrizio, Ayrton Badovini, Chaz Davies, Davide Giuliano

Η νέα χιλιετία ανοίγει επίσης με φοβερές επιτυχίες της ομάδας Ducati Superbikes, που κερδίζουν το παγκόσμιο πρωτάθλημα το 2001 με την Τroy Bayliss, το 2003 με τον Neil Hodgson, το 2004 με τον James Toseland και πάλι με Troy Bayliss το 2006 και το 2011 με τον Carlos Checa.

Οι μοτοσυκλέτες που κυριαρχούν στους αγώνες αυτά τα χρόνια είναι οι 996, η τελευταία εξέλιξη της θρυλικής 916, οι 999 καθώς και οι 1098 και 1198. Οι ίδιες αυτές μοτοσυκλέτες κυριάρχησαν τόσο στα Superstock όσο και στα εθνικά πρωταθλήματα superbike, ενώ τα 2 τελευταία χρόνια η σκυτάλη έχει περάσει στη νέα Panigale R.

Μετά τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα του 2015, με την ομάδα Aruba.it Racing – Ducati και επίσημους αναβάτες τον Chaz Davies και τον Davide Giugliano και την προσθήκη νέου τεχνικού προσωπικού, οι μοτοσικλέτες τελειοποιήθηκαν και επωφελήθηκαν από τα νέα χαρακτηριστικά που εισήγαγαν οι κανονισμοί για το 2016. Η μοναδική διάταξη των κυλίνδρων λειτούργησε αποτελεσματικά ενάντια στα 4-κύλινδρα, με αποτελέσματα ο Chaz Davies να σταθεί στο ψηλότερο σκαλί αρκετές φορές, να σημειώσει μια συναρπαστική διπλή νίκη στην πίστα της Imola και να κλείσει το πρωτάθλημα με τις περισσότερες νίκες από όλους τους οδηγούς αν και, δυστυχώς, χωρίς τον τίτλο.

Σίγουρα η νέα χρονιά φαντάζει εξαιρετικά αισιόδοξη και ελπιδοφόρα για τον Chaz και τον νέο team mate του, τον Marco Melandri!

troybaylissss

Ο Τroy Βayliss με 1098

Neil Hodgson

Neil Hodgson και 999 μετέτρεψαν το WSBK σε World Ducati Cup!!!!!!!

carloscheca

O Carlos Checa στο τελευταίο πρωτάθλημα της Ducati, το 2011

chaz-davies-moto-gp-ducati

Chaz Davies στην πανέμορφη Panigale R 2016


Κλείνοντας το παραπάνω αφιέρωμα, η στήλη 2Wheels το αφιερώνει σε όλους εσάς, τους λάτρεις της ιταλικής μοτοσυκλέτας και ειδικότερα στους απανταχου DUCATISTI & DESMORIDERS!!! Μέσα από το χρονολόγιο της αγαπημένης μας εταιρείας, στην πορεία των 90 ετών, γνωρίσαμε το πνεύμα και την ιστορία πίσω από όνομα του εργοστασίου από το Borgo Panιgale και όλα όσα αυτό αντιπροσωπεύει!

wdw

Εικόνες από την διοργάνωση του WDW!

Δημήτρης Σπυρόπουλος

Πηγές: Ducati.com, Desmoriders.com (.gr)



Frankie1099

29/12/1997 - : Σχεδον 20 χρόνια τωρα μοτοσυκλετιστής. Σχεδον 20 χρόνια ονειρευομαι στους 2 τροχους... και δεσμοδρομικά! Διαχειριστής και ιδρυτικό μέλος των DesmoRiders, σε όλη μου την ζωή ζώ δίπλα σε ιταλικές δημιουργίες. Είτε στους 2 της Μπολώνια, είτε στους 4 τροχους του Μιλάνου (εδω και 3 -πλεον- γενιές...). Καλούς Δρομους σε όλους! Επικοινωνείστε μαζί μου στο Frankie1099@outlook.com.


© Copyright TheItalianJob.gr | All Rights Reserved