Elefantino Rosso: Η Ιστορία Πίσω Από τον Καλπάζων Ελέφαντα Της Lancia.

Οι περισσότεροι γνωρίζουμε την σημασία και την Ιστορία πίσω από τα σήματα των εταιριών όπως και των εμβλημάτων που φορούσαν ειδικές εκδόσεις όπως του Quadrifoglio Verde του γνωστού τετράφυλλου τριφυλλιού της Alfa Romeo, του Σκορπιού της Abarth καθώς  και το περήφανο άλογο της Ferrari.
Σειρά έχει να αναφερθούμε στον καλπάζων κόκκινο Ελέφαντα της Lancia που πάντα συνόδευε το σήμα HF στις γρήγορες εκδόσεις των μοντέλων της εταιρίας των τελευταίων χρόνων του οποίου η ιστορία ξεκινάει πολύ πριν του High Fedility (HF).
Στην αρχή της ιστορίας του ο κόκκινος ελέφαντας της Lancia ξεκίνησε  ως μπλε και συγκεκριμένα στον αγώνα του Γύρου της Σικελίας του 1952 σε μια ιδιωτική συμμετοχή ο Enrico Anselmi τοποθέτησε τον μπλε Ελέφαντα πάνω στην Lancia Aurelia B20 GT για να ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες συμμετοχές.
Μπορεί να τερμάτισε στην 10η θέση γενικής αλλα για τον Enrico άνοιξε η πόρτα της συμμετοχής στην εργοστασιακή ομάδα της Lancia η οποία ενθουσιασμένη με τις επιδόσεις των ιδιωτών στους συγκεκριμένους  αγώνες από πιο πριν, όταν στον αγώνα του Μille Miglia του 1951 η μικρή δίλιτρη Aurelia B20 του Giovanni Bracco τερμάτισε στην 2η θέση γενικής πίσω από την εργοστασιακή τετράλιτρη Ferrari 340 America Berlinetta Vignale του Luigi Villoresi, αποφάσισε λοιπόν να εισέλθει στους αγώνες αυτούς κατασκευάζοντας αυτοκίνητα για τον συγκεκριμένο σκοπό, την σειρά D Series δια χειρός του Vittorio Jano.

Ο ιδιοκτήτης της Lancia, Gianni υιός του ιδρυτή της εταιρίας Vicenzo Lancia, ζήτησε από το Enrico Anselmi να υιοθετήσει τον Ελέφαντα για τα αγωνιστικά του αυτοκίνητα.
Φήμες λένε ότι ήθελε να πικάρει το περήφανο άλογο της Ferrari με τον μύθο να αναφέρει ότι ο Gianni έλεγε »μπορεί ο Ελέφαντας να μην είναι γρήγορος ή ευκίνητος αλλά όταν αρχίζει να τρέχει κανείς δεν μπορεί να τον σταματήσει», η ουσία είναι ότι ο καλπάζων Ελέφαντας στις ανατολικές χώρες είναι ευοίωνο σύμβολο της ευημερίας , της δύναμης, της μακροζωίας και της νίκης!
Έχοντας αποκτήσει τον μύθο του απόλυτου κρατήματος η Aurelia B20 χάρη στην Transaxle διάταξη των μηχανικών μερών όπως και της De Dion πίσω ανάρτησης, ο Vittorio Jano έκτισε πάνω σε αυτήν την επιτυχημένη διάταξη την σειρά D Series αρχής γενομένης με την D20 με σωληνοτό σασί, καινούργια μπροστινή ανάρτηση εγκάρσιου ελατηρίου για να είναι ελαφριά και ανθεκτική στις ανωμαλίες των δρόμων στους αγώνες αυτού του είδους  και το αμάξωμα το επιμελήθηκε ο Pininfarina. Τα φρένα μπροστά ήταν τεράστια ταμπούρα εσωτερικά του πλαισίου ωστε να μειωθει το μη αναρτόμενο βάρος και τα πίσω φρένα, ταμπούρα πάνω στο διαφορικό όπως στην Aurelia ή όπως ειδαμε εμείς οι νεότεροι τα πίσω δισκόφρενα στην Alfa Romeo 75, μια καινοτομία που αργότερα αντιγράφτηκε από την Mercedes SLR,  παράλληλα o Jano στις αρχες του 1952 πειραματήθηκε με τον V6 της Aurelia φτιάχνοντας τρεις εκδοχές του, μια στα 2,5 λίτρα, μία στα 3,0 λίτρα καθώς και μια υπερτοφοδοτούμενη με μηχανικό υπερσυμπιεστή στα 2,7 λίτρα, να θυμίσουμε ότι ο V6 της Aurelia ήταν ο πρώτος V6 κινητήρας που κατασκευάστηκε παγκοσμίως. Ο κινητήρας της D20 ήταν εξ ολοκλήρου αλουμινένιος  για μείωση του βάρους με 2 εκκετνροφόρους επι κεφαλής χωρητικότητας 2489cc απόδοσης 187 ίππων
Το 1953 η Lancia D20 θα κάνει ντεπούτο στο Mille Miglia με 4 συμμετοχές όπου θα καταλάβει την 3η θέση  με τον Felice Bonetto και την 8η θέση με τον Clemente Biondetti ενώ οι D20 των Piero Tarrufi και Umberto Maglioli θα εγκαταλείψουν τον αγώνα.
Αργότερα της σεζόν η Lancia με τις τέσσερις D20 θα παρουσιαστεί στον αγώνα του Targa Florio,με την δύναμη του V6 να έχει σκαρφαλώσει στους 215hp, τον οποίο θα κερδίσει με τον Umberto Maglioli ενώ θα έχει και μία τέταρτη θέση με τον Gino Valenzano, οι άλλες δύο συμμετοχές της Lancia με τους Giovanni Bracco και Piero Tarrufi  θα εγκαταλείψουν από εξόδους.
Η Lancia θα εμφανιστεί με τέσσερις D20 στο Le Mans του ίδιου έτους αλλά με τις υπερτροφοδοτούμενες εκδόσεις με τον V6 στα 2693cc και 240hp για τις συνθήκες του αγώνα όπου είναι απαραίτητη η δύναμη αλλά και να αντισταθμίσει την διαφορά από τις παντοδύναμες λόγω μεγαλου κινητήρα, Ferrari και Jaguar, όμως και οι τέσσερις  συμμετοχές της θα εγκαταλείψουν από μηχανικά προβλήματα ενώ κατα την διάρκεια του αγώναν έδειχναν σαφώς αργότερες από το ανταγωνισμό ιδίετερα στις μεγάλες ευθείες του Le Mans.
Βλέποντας αυτά τα προβλήματα αλλά και από τα σχόλια των οδηγών ο Jano αρχιζει δραστίκές επεμβάσεις στην D20, καταργεί τον μηχανικό υπερσυμπιεστή και μεγαλώνει το V6 στα 3 λίτρα με τρια καρμπυρατέρ Weber αποδίδοντας 220hp προς χάριν της αξιοπιστίας παράλληλα αναθέτει στον Pinifarina τον σχεδιασμό ανοιχτού αμαξώματος τύπου Spider όπως είχαν οι περισσότεροι  κατασκευαστές στους αγώνες ανοιχτού δρόμου πρός χάριν των οδηγών για καλύτερη απόδοση των ίδιων λόγων των θερμοκρασιών που αναπτίζονται στο cocpit.
Το νέο αυτοκίνητο θα ονομαστεί Lancia D23  και θα κάνει ντεπούτο στο Grand Prix της Monza του 1953 με δύο συμμετοχές ενώ για την Lancia θα λάβει μέρος και μια D20.

H συμμετοχή της Lancia Lancia D23 στο Grand Prix της Monza του 1953 με τις δύο νέες D23 και μιας D20.

Ο Felice Bonetto θα τερματίσει 2ος πίσω από την Ferrari 250MM του Luigi Villoresi ενώ η 2η D23 του Froilan Gonzalez θα εγκαταλείψει από συμπλέκτη, εγκατέλειψε επίσης και η D20 του Robert Manzon από κινητήρα.

Εκκίνηση του Grand Prix της Monza με την Lancia D23 του Bonetto στο κέντρο να ξεχωρίζει.

O Jano δεν σταμάτησε να εξελίζει το αυτοκίνητο, μείωσε το μεταξόνιο, επανεσχεδίασε τις αναρτήσεις, το κιβώτιο ταχυτήτων, τα φρένα όπως και την αεροδυναμική επανασχεδιαζόντας το αμαξώμα με αεραγωγους για να ψύχουν το επανασχεδίασμενο επίσης σύστημα λύπανσης, ταυτόχρονα αύξησε την χωρητικότητα του V6 στα 3,3 λίτρα φτάνοντας εσίως τους 265 ίππους. Το όνομα αυτής, Lancia D24!

Lancia D24.

Το νέο μοντέλο της Lancia θα κάνει ντεπούτο στα 1000km του Nurburgring του 1953 με 2 συμμετοχές με τους  Fangio/Bonetto με τον αριθμό #5 και Manzon/Taruffi με τον αριθμό #6 ενώ στο αγώνα θα πάρει μέρος και μια D23 στα χέρια των Bracco/Castellotti με τον αριθμό #7. Δυστηχώς και οι τρεις συμμετοχές εγκατέλειψαν από δίαφορα μηχανικά προβλήματα.

Η συμμετοχή της Lancia στα 1000km του Nurburgring.

Το Νοέμβριο του ίδιου έτους η Lancia θα λάβει μέρος στο La Carrera Pan Americana στο Μεξικό με πέντε συμμετοχές. Οι Juan Manuel Fangio, Piero Taruffi και Felice Bonetto είχαν στην διάθεση τους τις νέες D24 ενώ οι Eugenio Castellotti και Giovanni Bracco θα συμμετάσχουν με την D23.

Η συμμετοχή της Lancia θα λάβει μέρος στο La Carrera Pan Americana.

H Lancia θα κάνει το εκπληκτικό 1-2-3 με νικήτη τον Fangio, στην δεύτερη θέση τον Taruffi και στην τρίτη θέση τον Eugenio Castellotti με την D23, o Giovanni Bracco θα εγκαταλείψει με πρόβλημα στον τροχό, αλλά ο αγώνας θα σημαδευτεί με τον τραγικό χαμό του Felice Bonetto όταν η D24 απογειώθηκε σε έναν δρόμο εντός οικισμού στο χωριό Silaο χτυπώντας το κεφάλι του πάνω σε ενα μπαλκόνι με την ειρωνία να είναι ότι είχε σημαδέψει με μπλέ χρώμα τα επικίνδυνα σημεία πριν το αγώνα και όπου θα έπρεπε να κόψει ταχύτητα στα 100km/h ενω εκείνη την στιγμή είχε 200+km/h, αξιοσημείωτο είναι ότι μέχρι εκείνη την στιγμή οδηγούσε τον αγώνα.

Ένα τσιγάρο δρόμος για τον Felice Bonetto οπού αργότερα θα συμβεί το μοιραίο.

Επείτα από αυτό το τραγικό συμβάν δεν υπήρξαν πανηγυρισμoi από τους οδηγούς της Lancia μετά το τέλος του αγώνα.

Ο Juan Manuel Fangio στο τερματισμό του La Carrera Pan Americana

Ο Gianni Lancia συγκλονίστηκε  από τον θάνατο του Felice Bonetto, αλλά η απόδοση των αυτοκινήτων του τον ενθάρρυνε να συνεχίσει στους αγώνες και το 1954. Η μεγάλη στιγμή ήρθε όταν ο Alberto Ascari κέρδισε στον αγώνα του Mille Miglia με την D24 βάζοντας ένα τέλος στην πενταετή κυριαρχία της Ferrari στο συγκεκριμένο αγώνα αφήνοντας τον οδηγό της Vittorio Marzotto το αυτοκίνητο της, 500 Mondial στην δεύτερη θέση 26 λεπτά πίσω και στην τρίτη θέση τον Luigi Musso με την Maserati A6GCS/53  με τις άλλες τρεις D24 των Castellotti,  Valenzano,Taruffi  να εγκαταλείπουν  τον αγώνα.

H νίκη του Alberto Ascari στον αγώνα του Mille Miglia το 1954 με την D24.

Η Lancia D24 βρέθηκε στην πρώτη θέση και στις 12 ώρες του Sebring με τον Manzon και Taruffi αλλά αναγκάστηκε να εγκαταλείψει με πρόβλημα στον κινητήρα μια ώρα πριν το τέλος του αγώνα δίνοντας την νίκη στην Osca MT4 1450 των Bill Lloyd και Stirling Moss. Επίσης εγκατέλειψαν και οι άλλες δύο D24 των FangioCastellotti και ΑscariVilloresi. Παρ’όλα αυτά η D24 κέρδισε άλλον ένα αγώνα, του μη πρωταθλητικού αγώνα στο Targa Florio στα χέρια του Piero Taruffi.

Piero Taruffi Targa Florio 1954

Το καλοκαίρι του 1954 παρουσιάζεται η Lancia D25, η Lancia γίνεται ο πρώτος Ιταλός  και ο δεύτερος παγκοσμίως κατασκευαστής μετά την Jaguar όπου χρησιμοποιεί δισκόφρενα σε όλους του τροχούς. Το νέο αυτοκίνητο θα είναι επίσης πιο κοντό στο μεταξόνιο, πιο αεροδυναμικό και πιο δυνατό από τους προκατόχους του με τον V6 να φτάνει τα 3,75 λίτρα και τους 305 ίππους. Κατασκευάστηκαν μόνο δύο αυτοκίνητα με μόνο το ένα να διασώζεται στις μέρες μας.

Η μοναδική διασωθέντα Lancia D25.

Δυστηχώς για την D25 η Lancia ξεκινούσε ένα νέο φιλόδοξο πρόγραμμα όπου θα μείωνε τους πόρους για αυτήν, την είσοδο της φίρμας στην Formula 1 με το επαναστατικό μονοθέσιο που σχεδίαζε ο Jano την D50 ως συνέχεια της σειράς D series για αγώνες αυτοκινήτου.
Είχε κινητήρα twin-cam V8, 90 μοιρών 2500cc 260hp ο οποίος αποτελούσε ενεργό μέρος του πλαισίου (μεγαλύτερη ακαμψία) αλλά και ήταν τοποθετημένος με τέτοιο τρόπο ώστε ο άξονας της μετάδοσης να περνά δίπλα από τον οδηγό. ανεξάρτητη ανάρτηση εμπρός και τον De Dion πίσω άξονα με ταμπούρα στους τροχούς.

Lancia D50

Η Lancia D25 έλαβε μέρος σε μόλις έναν αγώνα, ο οποίος ήταν το  RAC Tourist Trophy του Ηνωμένου Βασιλείου που διεξήχθη στην πίστα του Dundrod στην Βόρεια Ιρλανδία. Η Lancia έλαβε μέρος με τέσσερα αυτοκίνητα, δύο D24 με τους Taruffi και Fangio, Manzon και Castellotti και δύο D25 με τους Fangio και Castellotti, Ascari και Villoresi, να μοιράζονται τα αυτοκίνητα.

H Lancia D25 Spider με το N°2 των Fangio-Castellotti στο RAC Tourist Trophy του 1954.

Τα νέα αυτοκίνητα της Lancia δεν κατάφεραν να τερματίσουν εγκαταλείποντας από μηχανικά προβλήματα, αλλά η Lancia κατέλαβε την δεύτερη και τρίτη θέση με τις D24 στα χέρια των Taruffi και Fangio, και Manzon, Castellotti.
Αυτός ήταν και ουσιαστικά ο τελευταίος αγώνας της Lancia στους συγκεκριμένους αγώνες μιας και όπως είπαμε οι πόροι ήταν μειωμένοι και η εταιρία επικεντρώθηκε στην Formula 1 με την D50.
Tα επαναστατικά νέα μονοθέσια καθυστέρησαν στην εξέλιξη και ήταν σχεδόν έτοιμα στα τέλη της σεζόν του 1954 από ότι υπολόγιζαν να είναι έτοιμα τον Φεβρουάριο του ίδιου έτος και συγκεκριμένα στον Ισπανικό Grand Prix που πραγματοποιήθηκε τις 24 Οκτωμβρίου στην Βαρκελώνη με τις Lancia των  Alberto Ascari και Luigi Villoresi να αδυνατούν να ολοκληρώσουν τον αγώνα εγκαταλείποντας από μηχανικά προβλήματα δείχνοντας παράλληλα την ταχύτητα της D50 μιας και ο Ascari πήρε την Pole Position, έκανε τον ταχύτερο γύρο του αγώνα ενω βρισκόταν στην 1η θέση όταν τον πρόδωσε ο συμπλέκτης. 
Η χρονιά του 1955 θα ξεκινήσει στο Grand Prix της Αργεντινής τον Ιανουάριο με τις τρείς Lancia των AscariVilloresi και Castellotti να εγκαταλείψουν αλλά θα πραγματοποιήσουν ελπιδοφόρες εμφανίσεις  για την συνέχεια της σεζόν με τον Ascari να κέρδιζει τις παντοδύναμες  Mercedes W196 σε δύο μη πρωταθλητικούς αγώνες, στον Parco del Valentino στο Τορίνο τις 27 Μαρτίου και τις 8 Μαίου στον Grand Prix της Νάπολη στο Ποσίλιπο.
Όσπου φτάνουμε στο Grand Prix του Μονακό, με τις  Mercedes W196 των Fangio και Moss να κάνουν το 1-2 στις κατακτήριες, στον αγώνα ο Fangio θα εγκαταλείψει νωρίς αφήνοντας τους Moss και Ascari να παλεύουν για την νίκη. Ο Ascari θα βρεθεί στην 1η θέση αλλά στον 81ο γύρο θα χάσει τα φρένα στο σικέην στην έξοδο από το τούνελ ,θα χτυπήσει στα προστατευτικά άχυρα και σακίδια  άμμου και θα κάνει βουτιά στα νερά του λιμανιού αφήνοντας εναν εκοφαντικό ήχο από τον πυρακτομένο κινητήρα στην επαφή με το νερό.

H βουτιά του Alberto Ascari στο Μονακό.

Διασώστες από σωστικές βάρκες θα βουτήξουν να τον σώσουν ωστόσο ο ίδιος ο Alberto θα κολυμπήσει μέχρι την προβλήτα  όπου θα του δωθούν οι πρώτες βοήθειες και θα μεταφερθεί με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο με απολογισμό ευτυχώς να  έχει σπάσει μόνο την μύτη του.
Για την ιστορία οι άλλες τρείς Lancia των Castellotti, Villoresi και Louis Chiron τερμάτισαν στην 2η, 5η και 6 θέση αντίστοιχα.
Τέσσερις μέρες αργότερα ο Alberto Ascari στην προσπάθεια του να υπερνικήσει τους φόβους του θα δοκιμάσει μια Ferrari 750 Μοnza όπου δοκίμαζε ο Eugenio Castellotti για τον αγώνα των 1000km της Monza.
Στο τρίτο γύρο στον σικέην που σημέρα έχει το όνομα του, η Ferrari θα φύγει από τον δρόμο με τραγικό απολογισμό για τον Alberto Ascari να χάσει την ζωή του στα 36 του.

Αποκαρδιωτική εικόνα από την Ferrari 750 που οδήγησε για τελευταία φορά ο Alberto Ascari

Συγκλονισμένος από τον χαμό του κορυφαίου του πιλότου αλλά και γενικά των ανθρώπινων απωλειών στον βωμό του μηχανοκίνητου αθλητισμού και τα χρέη να τρέχουν ο Gianni Lancia θα αποφασίσει να αποσύρει την φίρμα από τους αγώνες.
Xάνοντας ολα τα κονδύλια για το προγράμμα η ομάδα της Lancia δεν μπορούσε συνεχίσει να αγωνίζεται και τον Ιούλιο του 1955 ολόκληρη η ομάδα της πέρασε στην Ferrari με το υπόλοιπο της σεζόν στο Maranelo  να ασχολούντε με το να την μετατρέψουν από Lancia D50 σε LanciaFerrari D50 για το 1956.
Το 1956 η Mercedes είχε αποσυρθεί γενικά από τα Motorsports επιτρέποντας στην Ferrari να προσελκύσει τον καλύτερο οδηγο στο κόσμο εκείνη την εποχή τον Juan Manuel Fangio.
Σε συνδιασμό με την D50 o Juan Manuel Fangio ήταν το αστέρι της χρονιάς κατακτώντας τον τίτλο αλλά ο τρόπος που τον κέρδισε δεν πρόκειτε να τον ξεχασει κανένας!
Στο τελευταίο αγώνα της σεζόν στην Monza τέσσερις οδηγοί διεκδικούσαν τον τίτλο. O Fangio και o Peter Colins για την ομάδα της Ferrari και οι Sir Stirling Moss και Jean Marie Behra με την Maserari 250F. O νεαρός  Colins αγόγγυστα έδωσε το αυτοκίνητο του στον Αργεντίνο όταν το δικό του χάλασε στο μέσον του αγώνα,  από πρόβλημα στη μπάρα τιμονιού, για να βγει δεύτερος να μοιραστούν τους βαθμούς της δεύτερης θέσης και να κατακτήσει τον τίτλο, ήταν μια πράξη ενός πραγματικού Gentleman όπου ο Enzo Ferrari και ο Fangio δεν ξέχασαν ποτέ! Μιας και εβρισκόμενος στην δεύτερη θέση 15 γύρους πριν το τέλος μπορούσε να κέρδιζε αυτός τον τίτλο δηλώνοντας ότι »είμαι πολύ μικρός ακόμα για να γίνω παγκόσμιος πρωταθλητής» ήταν μόλις 24 ετών, αλλά εάν συμπεριλάβει κανείς ότι ο  Fangio ήταν 37 ετών όταν έλαβε μέρος στο πρώτο του Grand Prix στην Formula 1, καταλαβαίνουμε όλοι την διαφορετικότητα της εποχής μιας και συμπλήρωσε, »θέλω να απολαύσω τους αγώνες και την παρούσα ζωή γιατί  αν γινόμουν πρωταθλητής τώρα θα είχα όλες τις υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτό να με συνοδεύουν.»
Το 1960 δημιουργείται η λέσχη κύρους Hi- Fi Club από τους πιστούς οπαδούς της φίρμας με σύμβολο του Club το αρκτικόλεξο ΗF τoυ High Fidelity , για να γίνει κάποιος μέλος έπρεπε να έχει ή να αποκτήσει στο επόμενο διάστημα τουλάχιστον πέντε αυτοκίνητα της Lancia.
Στην αρχή του το Club δεν είχε κάτι το σπορ απλά εξασφάλιζε καλύτερες τιμολογιακές τιμές τόσο σε διάφορα ανταλλακτικά όσο και σε καινούργια αυτοκίνητα από την Lancia. Ωστόσο το 1961 κάποια μέλη του Club πήραν μέρος σε διάφορα αγωνιστικά events με  αυτοκίνητα όπως Flaminia Coupè, Appia, Flaminia sport Zagato και Flavia coupè με την πλήρη υποστήριξη της Lancia.
Το 1963 ένα μέρος του Club συντασσόμενο από οδηγούς αγώνων και επικεφαλής τον Cesare Fiorio θα ιδρύσει το αγωνιστικό τμήμα HF Squadra Corsa  και στο αρκτικόλεξο ΗF  θα προσθέσουν τέσσερις κόκκινους Ελέφαντες  γιατί »ο Ελέφαντας δεν ξεχνά ποτέ» συμβολίζοντας την συνεχεία του αγωνιστικού πνεύματος της Lancia στους αγώνες από την δεκαετία του 50′.

To έμβλημα της HF Squadra Corsa.

O Elefantino Rosso έγινε διάσημος ανά τον κόσμο την δεκαετία του 70′ δεσπόζοντας στο αρκτικόλεξο ΗF στις αγωνιστικές Fulvia και Stratos όπου κατέκτησαν τέσσερα παγκόσμια πρωταθλήματα Rally.

Lancia Fulvia με τους Ballestrieri και Lampinen – Πίσω τους Lancia Stratos με τους Munari και Andruet.

Με την συνδρομή της Fiat όπου είχε εξαγοράσει την Lancia από το 1969, ο Ελέφαντας θα χαθεί για ένα διάστημα από τις αγωνιστικές Lancia Beta MonteCarlo Turbo, 037 και Delta S4 ελέω του Σκορπιού της Abarth αλλά  μετά το τέλος του Group B θα επανέλθει στην Delta Integralle όπου κατέκτησε έξι παγκόσμια πρωταθλήματα Rally.

Lancia Delta Integrale και τα τρόπαια.

Έκτοτε το σήμα HF με τον Elefantino Rosso θα πλαισιώνει κάθε σπορ έκδοση αυτοκινήτων της Lancia όπως της πρώτης γενιάς Delta στις εκδόσεις HF και Interale,της Dedra Integrale και της Delta HPE το τελευταίο αυτοκίνητο της Lancia με το σήμα HF.

Lancia Delta HPE HF

Mε την αρχή της αλλοτριώσης της Lancia ο Εlefantino θα αποτελεί στυλιστικές επιλογές σε εκδόσεις του Ypsilon αρχής γεννομένης του Ypsilon Elefantino Blu του 1997  και του Ypsilon Elefantino Rosso το 1998 όπου θα αποτελέσει το τελευταίο αυτοκίνητο που αναφέρεται και θα υπάρχει ο Elefantino Rosso και ίσως το τελευταίο σπορ μοντέλο της φίρμας και ας ήταν μικρό αυτοκίνητο πόλης μιας και ήταν αδελφό αυτοκίνητου του Fiat Punto Sporting με τους 82hp. Στην δευτερή γενιά του Ypsilon, 2003- 2011 δεν υπήρξε έκδοση Elefantino αλλά επανεμανίστηκε στην τελευταία και παρούσα γενιά του Ypsilon το όνομα Elefantino σε διάφορες αποχρώσεις ως στυλιστικές επιλογές όπως προείπαμε εκτός του κόκκινου.Η ουσία είναι ότι ο Elefantino Rosso θα σηματοδοτεί για πάντα τις δοξασμένες ημέρες της Lancia στους αγώνες αντοχής ανοικτού δρόμου κοιτάζοντας στα μάτια τους παραδοσιακούς Ιταλούς κατασκευαστές που έτρεχαν στον χώρο όπως και τους υπόλοιπους μεγάλους κατασκευαστές.

Lancia D24, Lancia Fulvia HF, Lancia Stratos HF.


Γιώργος Φωτεινός

Tα πρώτα είκοσι μου χρόνια τα πέρασα είτε οδηγός, είτε συνοδηγός μέσα σε Fiat και κάθε σαββατοκύριακο παρακολουθώντας τον Schumi να δίνει τον καλύτερο του εαυτό με τον Cavallino Rampante. Ανέκαθεν ότι όχημα κατείχα αναζητούσα συνεχώς προδιαγραφές, στατιστικά, γεγονότα και κάθε είδους πληροφορία σαν μοντέλα αλλα και της εταιρίας κατασκευής και έτσι τις λάτρεψα όλες του Fiat Group λόγω της σπουδαίας ιστορίας που έχουν στην ιστορία της αυτοκίνησης, ενστερνίζοντας την αυτοκινητιστική κουλτούρα των Ιταλών οι οποίοι ποτέ δεν είδαν το αυτοκίνητο ως βιομηχανικό προϊόν αλλά μέρος της παθιασμένης ζωής τους και έτσι δεν μπορώ να φανταστώ την ζωή μου δίχως ιταλικό αυτοκίνητο ιδίως Alfa Romeo.


'Elefantino Rosso: Η Ιστορία Πίσω Από τον Καλπάζων Ελέφαντα Της Lancia.' has no comments

Be the first to comment this post!

Would you like to share your thoughts?

Your email address will not be published.

© Copyright TheItalianJob.gr | All Rights Reserved