Volkswagen Beetle Última Edición – Το τελευταίο “Σκαθάρι”

Beetle , όταν η ιστορία κατέβηκε από τη γραμμή παραγωγής

Υπάρχουν αυτοκίνητα που σταματούν να παράγονται. Για την ακρίβεια ΟΛΑ κάποια στιγμή σταματούν.

Υπάρχουν αυτοκίνητα που, όταν σταματούν, αφήνουν πίσω τους μια ολόκληρη εποχή.

Στις 30 Ιουλίου 2003, στο εργοστάσιο της Volkswagen στην Puebla του Μεξικού, ένα μικρό, στρογγυλό αυτοκίνητο σαν σκαθάρι βγήκε για τελευταία φορά από τη γραμμή παραγωγής. Ήταν το Volkswagen Type 1, το αυτοκίνητο που ο υπόλοιπος κόσμος μάθαμε ως Beetle, Käfer, Coccinelle, Bug και στην ίδια τη χώρα που το κράτησε ζωντανό μέχρι το τέλος, στο Μεξικό, ως Vocho.

Στο κοντέρ του έγραφε 21.529.464. Τόσα ήταν.

Από το Wolfsburg στο Μεξικό

Η ιστορία του Beetle είναι πολύ μεγαλύτερη από την εικόνα του χαμογελαστού μικρού Volkswagen. Από το 1946 και μετά, το Type 1 έγινε ένα από τα αυτοκίνητα που ουσιαστικά έβαλαν την Ευρώπη στους τέσσερις τροχούς. Το 1972 ξεπέρασε μάλιστα το Ford Model T σε συνολικές πωλήσεις, πριν παραδώσει το 2002 το παγκόσμιο ρεκόρ στο δικό του «παιδί», το Golf που έχω τώρα που γράφω αυτό το σημείωμα πάνω από 35 εκατομμύρια.

Η γερμανική παραγωγή είχε ήδη σταματήσει το 1978, ενώ το Cabriolet συνέχισε μέχρι το 1980. Όμως το Beetle είχε ήδη μεταναστεύσει και δούλευε πολύ μακριά από τη Γερμανία.

Στο Μεξικό εμφανίστηκε το 1954 και από το 1964 άρχισε η επίσημη τοπική παραγωγή. Εκεί έγινε Vocho και, κυρίως, έγινε εργαλείο δουλειάς. Η Volkswagen κατασκεύαζε στο Puebla το μεξικανικό Beetle από το 1967 και, από το 1970, την έκδοση 1.6 για την εγχώρια αγορά. Εκατοντάδες χιλιάδες χρησιμοποιήθηκαν ως ταξί, σε τέτοιο βαθμό ώστε το Beetle να γίνει μέρος του αστικού τοπίου του Μεξικού και τουριστικό αξιοθέατο.

Και κάπως έτσι ένα αυτοκίνητο που στην Ευρώπη είχε αρχίσει να μοιάζει με ρομαντικό απομεινάρι μιας άλλης εποχής, στο Μεξικό εξακολουθούσε να είναι καθημερινό εργαλείο.

Μέχρι που ήρθε η εποχή που ακόμη και το Vocho δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα.

Όταν το ταξί χρειάστηκε τέσσερις πόρτες

Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 οι πωλήσεις του Beetle είχαν ήδη πάρει την κατηφόρα. Το μοντέλο εξακολουθούσε να είναι ιδιαίτερα δημοφιλές ως ταξί στην Πόλη του Μεξικού, αλλά η Αγορά είχε πλέον πολλές σύγχρονες και πρακτικές επιλογές. Η Autocar σημείωσε την πτώση των ετήσιων πωλήσεων από περίπου 41.600 αυτοκίνητα το 2000 σε περίπου 23.000 το 2002.

Και μετά ήρθε ο κανονισμός που ουσιαστικά του έδωσε τη χαριστική βολή.
Η Πόλη του Μεξικού θέσπισε νέους κανόνες για τα ταξί, σύμφωνα με τους οποίους τα καινούργια ταξί έπρεπε να διαθέτουν τέσσερις πόρτες. Η λογική πίσω από την απαίτηση ήταν και θέμα ασφάλειας: ένα δίθυρο αυτοκίνητο μπορούσε να εγκλωβίσει τους επιβάτες στο πίσω μέρος σε περίπτωση ατυχήματος ή ληστείας. Το Beetle, με τις δύο πόρτες του, βρέθηκε εκτεθειμένος, ξαφνικά στη λάθος πλευρά της νομοθεσίας.

Θα μπορούσε να κατασκευαστεί ένα τετράθυρο Vocho; Σχετικά σχέδια έχουμε δεί. Το πλαίσιο με την ξεχωριστή καροσερί “εύκολα” θα μπορούσε να διαμορφωθεί σε 3θυρη [!] ή 4θυρη διάταξη. Χρειαζόταν απλώς να σταματήσει το δίθυρο.

Όμως τα μεγάλα κεφάλια [και τα κεφάλαια] ΔΕΝ είναι συναισθηματικά.
Και έτσι, τον Ιούνιο του 2003, η Volkswagen ανακοίνωσε ουσιαστικά το τέλος.
Αλλά, λες και είχε μεσογειακό χαρακτήρα ή έστω λατινοαμερικάνικο, το Beetle δεν γινόταν να φύγει αθόρυβα.

Última Edición

Για το φινάλε δημιουργήθηκε η Volkswagen Última Edición, μια ειδική σειρά περίπου 3.000 αυτοκινήτων, σε δύο αποκλειστικά χρώματα: Aquarius Blue και Harvest Moon Beige.

Το Beetle, έγινε ο κύριος Σκαραβαίος που φορούσε επίσημα το κοστούμι της αποχώρησής του.

Το LB5B Aquarius Blue και το LB1M Harvest Moon Beige έδιναν στο αμάξωμα έναν έντονα νοσταλγικό χαρακτήρα, ενώ οι λευκές πλαϊνές λωρίδες των ελαστικών, οι χρωμιωμένοι προφυλακτήρες, τα τάσια, οι καθρέπτες και τα διακοσμητικά στοιχεία έμοιαζαν να κοιτούν επίμονα προς τα πίσω.

Στο καπό, πάνω από τη χειρολαβή, βρισκόταν το έμβλημα του Wolfsburg, ενώ υπήρχε και ειδική μεταλλική ένδειξη Última Edición.

Στο εσωτερικό, η Volkswagen δεν προσπάθησε να μετατρέψει το Beetle σε σύγχρονο αυτοκίνητο. Του έδωσε απλώς μερικές δόσεις φρεσκάδας και άνεσης [εργονομία είπατε;;  δείτε τους γνώριμους διακόπτες από Golf mk.2]  χωρίς να πάψει να είναι αυτό που ήταν. Υπήρχε ραδιόφωνο με CD player και τέσσερα ηχεία, φιμέ τζάμια, πίσω εταζέρα που κάλυπτε εναν μικρό αποθηκευτικό χώρο, “ειδικό” σήμα στο ντουλαπάκι και το τιμόνι του Polo με το έμβλημα του Wolfsburg.

Κάτω από το πίσω καπό παρέμενε η ίδια βασική μηχανολογική φιλοσοφία που έχει κάνει το Type 1 αειθαλές: ένας αερόψυκτος, επίπεδος τετρακύλινδρος κινητήρας, εδώ, 1.6 λίτρων. Στην τελική του μορφή απέδιδε 34 kW, δηλαδή 46 PS, σύμφωνα με τα στοιχεία της Volkswagen.

Σήμερα, οι 46 ίπποι ακούγονται περίπου σαν αριθμός για entry level δίπλωμα οδήγησης. Flashback στο “τότε” που επιχειρούμε σε αυτό το αρθράκι και θα συμφωνήσουμε ότι δεν είχε σημασία. Με την έκδοση αυτή μπορούσες να αποκτήσεις το δικαίωμα να αγοράσεις ένα κομμάτι ιστορίας > μισού αιώνα καινούργιο – κούτα από την αντιπροσωπεία , νεότερο από όλο το αγοραστικό κοινό.

Το τέλος είχε και Mariachi

Στις 30 Ιουλίου 2003, το τελευταίο “σκαθάρι” – όπως θα το αποκαλούσαν με αγάπη σε τόσες χώρες-  βγήκε από τη γραμμή παραγωγής της Puebla. Η τελευταία ημέρα απέκτησε εορταστικό,  σχεδόν τελετουργικό, χαρακτήρα. Το εργοστάσιο, σε μια κίνηση που ταιριάζει περισσότερο σε αποχαιρετισμό ανθρώπου παρά σε λήξη παραγωγής αυτοκινήτου, επέλεξε για soundtrack Mariachi και το τραγούδι “Las Golondrinas”, ένα τραγούδι αποχωρισμού που έχει συνδεθεί βαθιά με τις μεξικανικές παραδόσεις.

#8eios tip: Γραμμένο επίσης από μετανάστη. Ο Narciso Serradell Sevilla το έγραψε το 1862 όντας εξόριστος στην Γαλλία και μιλά για θλίψη και νόστο…

Το τελευταίο τελευταίο Beetle πήρε τον δρόμο προς το λιμάνι της Veracruz και από εκεί ταξίδεψε προς τη Γερμανία, για να καταλήξει στο Volkswagen Museum/Autostadt στο Wolfsburg, όπου παραμένει ως υπενθύμιση μιας εποχής που πέρασε.

Εντυπωσιακό πως ο Χρόνος έκανε ένα / το “λαϊκό αυτοκίνητο” [συνώνυμο της Volkswagen 😉 ] που είχε σχεδιαστεί για να κάνει τη μετακίνηση απλή, προσιτή να κλείσει τη ζωή του ως συλλεκτικό αντικείμενο.

Το τελευταίο Beetle που δεν χρειαζόταν να είναι τελευταίο

Η Última Edición είναι μία Αννα κεφαλαίωση , το τελευταίο κεφάλαιο ενός αυτοκινήτου που πρόλαβε να γίνει σχεδόν τα πάντα:

Οικογενειακό αυτοκίνητο.
Εργαλείο δουλειάς.
Ταξί.
Αυτοκίνητο πόλης.
Αυτοκίνητο παραλίας.
Αγωνιστικό παιχνίδι στα χέρια των κατάλληλων ανθρώπων.
Καμβάς για καλλιτέχνες.
Πολιτιστικό σύμβολο.
Κινηματογραφικός πρωταγωνιστής.
Και, τελικά, συλλεκτικό αντικείμενο.
Μάλλον, χρονοκάψουλα πλέον….

Το beetle, o σκαραβαίος, είναι από εκείνα τα βιομηχανικά προϊόντα που έμεινε γιατί είπε πάρα πολλά σε πάρα πολλούς.

Και εδώ γράφω , 23 χρόνια μετά , για το πολύ σπανιότερο: το τελευταίο.

kγ

πηγές: