Alfa Romeo 85A ‘Freccia del Carnaro’: Το γρηγορότερο ΚΤΕΛ του Κόσμου

H Alfa Romeo φημίζεται για τα όμορφα και γρήγορα αυτοκίνητα της που μας χάρισε στη μεγάλη ιστορία της ως τώρα. Προπολεμικά μάλιστα οι ήταν τα αυτοκίνητα της ελίτ, πανάκριβα και με επιδόσεις supercar ενώ δεν ήταν σπάνια τα One Off, τα αυτοκίνητα που κατασκευάζοταν στο χέρι απο κάποιο καλλιτέχνη carrozziere, κατόπιν παραγγελίας μεγαλοβιομηχάνων η γαλαζοαίματων.

Για μια μεγάλη περίοδο όμως η φίρμα απο το Milano παρήγαγε και επαγγελματικά οχήματα, απο τρακτέρ μέχρι βαρέα φορτηγά και λεοφωρεία, μάλιστα μέχρι πριν απο δυο δεκαετίες περίπου στην Αθήνα κυκλοφορούσαν τρόλει της Alfa Romeo, μέρος των πολεμικών αποζημιώσεων που κατέβαλε η Ιταλία στην Ελλάδα μετά τον ΒΠΠ.

Αυτό που όμως έχει ξεφύγει απο τα radar των περισότερων Alfisti είναι ότι μια φορά η Alfa Romeo έφτιαξε ένα One Off λεωφορείο. Ένα πραγματικό αριστούργημα που είχε σκοπό να καλύψει διαδρομές σε χρόνο ρεκόρ, ταχύτερα ακόμα και απο το τραίνο.

Η ιδέα ανήκε στον επιχειρηματία Rodolfo Grattoni, ιδρυτής της εταιρείας λεωφορείων S.A. Grattoni, με έδρα το Fiume, τη σημερινή Rijeka της Κροατίας που τότε όμως ανήκε στην Ιταλική επικράτεια. Ήδη απο το 1927 η γραμμή λεωφορείων ‘Direttissima‘ του Grattoni κάλυπτε τη γραμμή μέσω της Εθνικής Οδού SS14 απο Trieste προς το Fiume με μεγάλη επιτυχία αλλά ο Ιταλός επιχειρηματίας ήθελε να προσφέρει μια ακόμα πιο ξεχωριστή υπηρεσία, μια πραγματικά ταχεία συγκοινωνία με λεωφορεία υψηλών ταχυτήτων.

Ο Grattoni εκμεταλλέυτηκε το γεγονός ότι ο σιδηρόδρομος δεν είχε απ’ευθείας γραμμή και ανάγκαζε τους επιβάτες να χρησιμοποιούν συνδυαστικά δύο περιφερειακές γραμμές, με αλλαγή αμαξοστοιχίας, καλύπτοντας πολλά περισσότερα χιλιόμετρα. Έτσι, παρ’ότι για μεγάλα κομμάτια το οδικό δίκτυο ήταν ακόμα ημητελές, τα λεωφορεία της εταιρείας του ήταν πιο αξιόπιστα και πιο γρήγορα.

Το 1934 o Grattoni, εκμεταλλευόμενη την υστεροφημία που χάρισε η ταχύτητα των λεωφορείων του και για να τονίσει ακόμα περισσότερο τo χαρακτήρα express της εταιρείας, παρήγγειλε απο απο την Fiat και την Alfa Romeo δύο υπερταχεία λεωφορεία με αεροδυναμικό σχεδιασμό και ισχυρούς κινητήρες ώστε καλύπτουν τη διαδρομή σε μία ώρα λιγότερο απ’ότι τα συμβατικά οχήματα που διέθετε ως τότε.

Εικόνα του ‘Freccia del Carnaro’ απο διαφημιστική μπροσούρα

Το δρομολόγιο με τα νέα οχήματα τότε άλλαξε όνομα και έγινε ‘Freccia del Carnaro‘, δηλαδή ‘Βέλος του Καρνάρο‘ απο το τοπωνύμιο της περιοχής που διέσχιζαν.

Σαν βάση για το Alfa Romeo επιλέχθηκε το φορτηγό Tipo 85 του 1934. Το σασί και τα μηχανικά μέρη μεταφέρθηκαν απο το Portello στην Carrozzeria Macchi ενώ το αντίστοιχο Fiat στην Carrozzeria Orlandi. Τα αμαξώματα ήταν τύπου ‘stream line‘ με χαμηλή οροφή, επικλινή παρμπρίζ και χυτή αεροδυναμική ουρά, για το Alfa Romeo μάλιστα η πηγή έμπνευσης ήταν η κομψότατη 6C 2300.

Το πανέμορφο αεροδυναμικό τελείωμα του Freccia del Carnaro

Δυστυχώς για το Fiat δεν υπάρχουν φωτογραφίες και επιπλέον πληροφορίες καθώς το όχημα χάθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου και είναι άγνωστη η τύχη του, κανείς δεν ξέρει καν αν έμεινε σε Γιουγκοσλαβικό έδαφος όταν η Ιταλία απώλεσε το Fiume.

Ο κινητήρας F6M 317E του Alfa Romeo 85 ‘Freccia del Carnaro’, όπως ήταν η πλήρης ονομασία του, ήταν ένας Diesel εν σειρά εξακύλινδρος με προθάλαμο 11.560 κ.εκ. και απόδοσης 120 ίππων καθιστώντας το λεωφορείο του Grattoni το ταχύτερο της Ευρώπης, και μάλλον του κόσμου, εκείνη τη χρονική περίοδο. Μάλιστα η εργοστασιακή εκδοχή του λεωφορείου Alfa Romeo 85, με βαρύτερο σασί και περισσότερες θέσεις αλλά και σαφέστατα χειρότερο αεροδυναμικά αμάξωμα είχε νικήσει τον αγώνα Επαγγελματικών Οχημάτων Roma-Brusselles-Paris του 1935, άρα εύκολα συμπεραίνει κανείς ότι το ‘Freccia del Carnaro’ θα ήταν ακόμα ταχύτερο.

Το συμβατικό Alfa Romeo 85A

Τα ‘Βέλη του Καρνάρο‘ πραγματοποιούσαν 3 διαδρομές ημερισίως (07:45 – 13:45 και 19:00) που εκκινούσαν ταυτόχρονα απο Trieste και Fiume και έφταναν στο προορισμό τους σε 1 ώρα και 20 λεπτά, μια ολόκληρη ώρα λιγότερο απο τα κανονικά λεοφωρεία και πάνω απο μια ώρα λιγότερο σε σχέση με τη πολύπλοκη διαδρομή με το τραίνο.

Ο κόσμος της συνοριακής περιοχής της Ιταλίας αγκάλιασε γρήγορα το εγχείρημα αφού , πέρα απο τη ταχύτητα, ένας ακόμη λόγος  ήταν η παροιμιώδης ακρίβεια των δρομολογίων, είναι χαρακτηριστικό πως στο σημείο συνάντησης των οχημάτων στη μέση της διαδρομής στο Castelnuovo d’ Istria τo μέγιστο επιτρεπόμενο περιθώριο διαφοράς ήταν το 1 λεπτό!

Το εισιτήριο με το ‘Freccia del Carnaro‘ ήταν βέβαια ακριβότερο απο το κανονικό, 25 λιρέτες αντί για 20 οπότε σε αντιστοιχεία ήταν περίπου όπως σήμερα είναι ακριβότερο το εισιτήριο με το τραίνο ‘Freccia Rossa‘ σε σχέση με την κανονική ταχεία αμαξοστοιχία.

Με την επίταξη των οχημάτων απο τον Ιταλικό Στρατό στην έναρξη του Β’Π.Π. τα ίχνη των δύο ‘Freccia del Carnaro‘ χάθηκαν και ακόμα και η ίδια η διαδρομή ακυρώθηκε όταν τελικά η Ιταλία παραχώρησε το Fiume στη Γιουγκοσλαβία, και έπειτα στην αυτόνομη Κροατία για να μετονομαστεί σε Rijeka.
H εταιρεία του Grattoni πάντως επέζησε του πολέμου και μεταφέρθηκε στο Milano απ’όπου συνέχισε  να λειτουργεί με συμβατικά όμως λεωφορεία μέχρι τις αρχές του ’70, όποτε και η ανάπτυξη του σιδηρόδρομου αλλά και των εγχώριων αερογραμμών περιόρισαν σημαντικά το κύκλο εργασιών της οδηγώντας την στο κλείσιμο.

Σήμερα η γραμμή ‘Freccia del Carnaro’ αναβιώνει μια φορά το χρόνο απο τη λέσχη inBUS των φίλων του ιστορικού λεοφωρείου της περιοχής.

Νίκος Κουμπής



Νίκος Κουμπής

Γεννήθηκα στην Ιταλία... τη μάνα μου την πήγαν στο μαιευτήριο με μια Alfasud, ο πατέρας μου οδηγούσε ένα 124 Sport και ένα 131 Mirafiori, ο αγαπημένος οικογενειακός φίλος είχε μια GTV6 και ένα Uno Turbo i.e. και έζησα το οικονομικό θαύμα της Ιταλίας με τις αμέτρητες 164, Thema και Croma να τρέχουν με 200+ στην Autostrada. Αν δεν γινόμουν αθεράπευτα ιταλόφιλος δεν ξέρω τι θα γινόμουν....


© Copyright TheItalianJob.gr | All Rights Reserved